Żyjąc tu na ziemi prowadzimy życie doczesne (bieżące) i dbamy o to, które będzie po śmierci (życie duchowe). Może nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, ale tak jest. Życie doczesne to jedno, a życie duchowe to osiągnięcie zbawienia. Należy pamiętać o jednym i drugim. Zadbanie o to drugie życie (życie duchowe) odbywa się tylko i wyłącznie tu na ziemi. Dlatego prowadzimy tak jakby 2 życia, życie doczesne i życie duchowe. Życie duchowe pielęgnujemy już podczas życia doczesnego. Jest to nasza jedyna szansa na to, żeby to życie duchowe po śmierci miało godne życie, było zbawione, żyło razem z Bogiem w niebie. Możemy nie wiedzieć jak tam jest, tam w niebie, ale przechodząc na tamten świat, nic już nie możemy zrobić. Teraz mamy szansę, aby zadbać o nasze dwa życia. Nie zmarnujmy tego, druga taka szansa się nie pojawi. Jeśli nie chcemy aby życie duchowe cierpiało, to zastanówmy się co możemy teraz zrobić.
Człowiek jest istotą wieczną. Ciało i dusza mają swoje potrzeby. Należy je wyważyć. Ciało pielęgnujemy na co dzień. Dbamy o to, żeby dobrze się czuć, być zdrowym, wypoczętym. O to musimy dbać cały czas, aby nasz organizm czół się dobrze. Tak samo jest z naszą duszą, różnica w tym, że tylko dusza przechodzi w życie wieczne. Tylko tu na ziemi możemy zadbać o ciało jak i o duszę. Za życia jesteśmy w stanie zrobić wszystko i w każdym czasie. Nawet chwila poświęcona dla duszy może pomóc jej w wiecznym życiu w niebie. Tylko żyjący mogą to zrobić, dla swojej duszy i dla duszy osób, które już nie żyją. Nasza modlitwa za zmarłych, odprawiane msze za zmarłych, odwiedzanie ich na cmentarzu, może pomóc duszy, która żyje już w wieczności, ale nie zdążyła za życia zadbać o swoją duszę. O to, aby tam w wieczności była spokojna.
Mając życie tu na ziemi, dbajmy o nie. Każda chwila jest ważna, każda chwila, która jest poświęcona dla duszy, czy to przez modlitwę, uczęszczanie w mszach, czytanie biblii, daje jej szanse na spokojne życie w wieczności. Mamy tylko jedno życie, tylko jedną szansę. Nie zmarnujmy tego. Żyjmy w miłości, a zwłaszcza w miłości do drugiego człowieka. Miłość, szacunek i pokora mogą być wytycznymi do przeżycia ziemskiego życia i do uszykowania życia wiecznego dla swojej duszy. Miejmy ją na uwadze, bo życie ziemskie trwa chwilę, a życie wieczne cały czas. Jest to nieskończone życie.